Γιάννης Σταύρου, Υμηττός Παιανία, λάδι σε καμβά

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Ιμπρεσιονισμός & Έλληνες ζωγράφοι. Ελληνική ζωγραφική: έλληνες ζωγράφοι & επίδραση του ιμπρεσιονισμού

"Είναι ιμπρεσιονιστές γιατί δεν αποδίδουν ένα τοπίο, αλλά την αίσθηση που δημιουργείται από το τοπίο...Έτσι, ξεφεύγουν από την πραγματικότητα και μπαίνουν στο βασίλειο του ιδεαλισμού" Jules-Antoine Castagnary

Ο ιμπρεσιονισμός αποτελεί μια νέα καλλιτεχνική άποψη που βασίζεται στην απεικόνιση της εντύπωσης (impression), της αίσθησης που δημιουργείται από τα θέματα μέσα από το χρώμα και το φως, και όχι στην αναπαράσταση της πραγματικότητας. Ο ιμπρεσιονισμός δημιουργήθηκε το 1862 περίπου από την ανάγκη των νέων ζωγράφων να απελευθερωθούν από τον αυστηρό ακαδημαϊσμό που διδάσκονταν στη σχολή καλών τεχνών και να αναζητήσουν νέες εικαστικές λύσεις.

Χωρίς αυτό το κίνημα, που αποσταθεροποίησε την παράδοση της ζωγραφικής, η στιλιστική επανάσταση του 20ού αιώνα δεν θα ήταν δυνατή. Ο όρος "ιμπρεσιονισμός" χρησιμοποιείται τότε πρώτη φορά από έναν κριτικό, τον Louis Leroy, στη σατυρική εφημερίδα Charivari, με αφορμή τον πίνακα του Claude Monet Impression, Soleil Levant (Εντύπωση, Ανατέλλων Ήλιος) σε ένα επιθετικό άρθρο που καταδικάζει αυτό το είδος της ζωγραφικής. Έκτοτε, ο όρος αυτός υιοθετείται και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες για να ορίσει το κίνημα μιας ομάδας Γάλλων ζωγράφων στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο ιμπρεσιονισμός αποτελεί την αρχή της μοντέρνας αισθητικής, η οποία θα οδηγήσει τους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα στην αφαίρεση.

Κατά το τέλος του 19ου αιώνα, το Παρίσι αρχίζει να υποκαθιστά το Μόναχο στις προτιμήσεις των Ελλήνων καλλιτεχνών, καθώς έβαζε σε προτεραιότητα την υποκειμενικότητα του καλλιτέχνη και την ελευθερία των χειρισμών του. Αρχή των μεταβολών αποτέλεσε η είσοδος του ιμπρεσιονισμού, η μεταφύτευση του οποίου στην Ελλάδα, παρά τα εγγενή προβλήματα, είχε ευρύτατη διάδοση και μακρόχρονη διάρκεια.

Ο ελληνικός καλλιτεχνικός χώρος παρουσίασε μια δική του προσαρμογή, η οποία, με ποικίλες διαφοροποιήσεις, προσήγγιζε περισσότερο τα διάδοχα ρεύματα του κινήματος, τους Fauves, τους Nabis, τον εξπρεσιονισμό, τα δε ιδιώματα που προέκυψαν - του Κωνστ. Μαλέα, του Μιχ. Οικονόμου κ.ά. - απέδωσαν την ελληνική φύση με ευρηματικότητα και δυναμισμό. Η ανανεωτική κίνηση που δημιουργείται τότε προωθείται και από την ομάδα Τέχνη, η οποία συγκροτείται το 1917 από ζωγράφους διαφόρων αποκλίσεων, και από τους λόγιους που ασκούν κριτική.



Χαρακτηριστικά έργα των Γάλλων ιμπρεσιονιστών. Monet, Cézanne, Renoir, Manet, Degas.

Η αλλαγή που θα επέλθει στη διδασκαλία της Σχολής Καλών Τεχνών οφείλεται κυρίως στον Νικόλαο Λύτρα (1883-1927), γιο του Νικηφόρου Λύτρα, και τον Κωνσταντίνο Παρθένη (1878-1967). Ο πρώτος εισήγαγε ένα ελεύθερο εκφραστικό σχέδιο, επενδεδυμένο με παχύ στρώμα χρώματος που παραπέμπει στους Fauves και τους Γερμανούς εξπρεσιονιστές, ο δεύτερος, γνώστης της ελληνικής παράδοσης και μέτοχος των γαλλικών κινημάτων της καμπής του αιώνα, αφομοίωσε την πρωτοπορία διατηρώντας εκπληκτική ισορροπία μεταξύ των εξωγενών επιδράσεων και της προσωπικής έκφρασης.

To στιβαρό και λιτό ύφος του Κωνσταντίνου Μαλέα (1879-1928), η τάση του να συμπτύσσει λεπτομέρειες σε μεγάλες επιφάνειες, περικλειόμενες από βαρύ περίγραμμα, τα επίπεδα χρώματα και η ποιητικότητα των συνθεσεών του τον κατέστησαν, μαζί με τον Παρθένη και τον Παπαλουκά (1892-1957), ηγετική μορφή της ζωγραφικής του 20ού αιώνα.

Ο Σπύρος Παπαλουκάς, τοπιογράφος, αγιογράφος αλλά και σπουδαστής της τέχνης των Nabis, συνέδεσε με τόλμη και πειστικότητα τη βυζαντινή αγιογραφία και τα μεταϊμπρεσιονιστικά ρεύματα.

Επίσης, η ελληνική παράδοση, από την αρχαιότητα έως τη νεώτερη εκδοχή της, η λαϊκή τέχνη, αλλά και η γαλλική πρωτοπορία των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, συμβιούν, θαυμάσια αφομοιωμένες, στο έργο του Αγήνορα Αστεριάδη (1898-1977).

Πρόσωπο μοναχικό, όπως μοναχική υπήρξε και η τέχνη του, ο Γεώργιος Μπουζιάνης (1885-1959) δημιούργησε μια υποκειμενική έκφραση του εξπρεσιονισμού, μοναδική στην Ελλάδα, αλλά και στη Γερμανία στην οποία σπούδασε.

Ιδιότυπη, αλλά καθόλου μοναχική, δημοφιλής αντιθέτως, είναι η περίπτωση του Φώτη Κόντογλου (1895/1896-1965). Καταγόμενος από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, τις αρχαίες Κυδωνίες, υποστήριξε με δύναμη την απόρριψη της δυτικής τέχνης και την επιστροφή στη βυζαντινή παράδοση. Το έργο του - γνήσια εφαρμογή των ιδεών του - επέδρασε σε πολλούς νεώτερους ζωγράφους.

Οι καλλιτέχνες που γεννήθηκαν κατά την καμπή του αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 20ού είναι γνωστοί ως η «Γενιά του '30». Ανδρώθηκαν κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μερικοί έλαβαν μέρος στην ατυχή για την Ελλάδα εκστρατεία στη Μικρά Ασία και βίωσαν τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922). Όσον αφορά τον καλλιτεχνικό προσανατολισμό τους, είναι σαφές ότι αποδέχονται τις νέες ευρωπαϊκές τάσεις. Χάρη σ' αυτούς, ένα πλήθος νέων ρευμάτων (φωβισμός, εξπρεσιονισμός, κυβισμός, μεταφυσική ζωγραφική, αφαίρεση, σουρεαλισμός κ.ά.) εισδύει στη χώρα και επηρεάζει την τέχνη. Τα ρεύματα αυτά, αφού διέλθουν μια περίοδο προσαρμογής, θα αποβούν εικαστικά ιδιώματα της πρώτης πεντηκονταετίας.

Εντούτοις, η σπουδαιότητα των πρώτων δεκαετιών δεν έγκειται μόνο σε τούτο - ήταν άλλωστε φυσικό να συμβεί, αφού οι περισσότεροι καλλιτέχνες σπούδασαν σε ευρωπαϊκά εργαστήρια - αλλά και στο ότι πραγματεύθηκαν τη θεματική του ελληνικού χώρου με ελευθερία και υποκειμενικότητα, όχι μόνο απέναντι σε ό,τι πρότεινε η πραγματικότητα, αλλά και απέναντι στις διάφορες τεχνοτροπικές τάσεις. Αυτό δε που εκτιμούμε στο έργο τους είναι ο βαθμός διαφοροποιήσεώς τους και η προσωπική κατάκτηση. Ο βίος και η τέχνη του Ελληνισμού - λόγια και λαϊκή - επανέρχονται στο προσκήνιο ως πρότυπο με το οποίο θα διαλλαγεί η σύγχρονη τέχνη.

Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η ελληνική ζωγραφική έχει εδραιώσει τη θέση της στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τέχνης. Έλληνες καλλιτέχνες εκθέτουν συχνά σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις και έργα τους κοσμούν ξένα μουσεία. Κατά το διάστημα τούτο, αθρόα είναι η εμφάνιση πολλών ταλαντούχων ζωγράφων, ενώ τάσεις και ρεύματα της τέχνης, προερχόμενα από την Ευρώπη και την Αμερική, υιοθετούνται και δημιουργικά αφομοιώνονται. Υπό το πρίσμα αυτό πρέπει να αντιμετωπισθεί η τέχνη του Παπαλουκά, του Σπύρου Βασιλείου (1902/1903-1985) και του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989).


Μαλέας, Παρθένης, Λύτρας, Οικονόμου, Παπαλουκάς, Τσαρούχης

[πηγές: WebMuseum, Paris , artelino - Art Auctions , Impressionism , "Η γένεση της νεώτερης ελληνικής ζωγραφικής, 1830-1930" του Μανόλη Βλάχου, Καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών]



Ζωγράφοι - ζωγραφική - Έλληνες ζωγράφοι

Η ζωγραφική της νεότερης Ελλάδας αναφέρεται στο σύνολο των έργων που δημιουργήθηκαν στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. Η ίδια η ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής ταυτίζεται χρονικά με την ιστορία του ελεύθερου ελληνικού κράτους κι εκφράζει τις ιδεολογικές του επιλογές. Με αυτή την έννοια, η ευρωπαϊκή στροφή της νεοελληνικής ζωγραφικής ήταν μοιραία. Σημαντική επίσης, ήταν και η συμβολή της Επτανησιακής Σχολής στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της νεότερης ελληνικής τέχνης.

Η ιστορία της ζωγραφικής στην Ελλάδα αρχίζει ουσιαστικά μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους (1832), και η εξέλιξη της ως τέχνη ξεκινά με την έλευση του βασιλιά Όθωνα και των Βαυαρών. Οι πηγές της βέβαια, βρίσκονται σε προηγούμενες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, ιδιαίτερα στον βυζαντινό κόσμο.

Η ιστορία της νεοελληνικής τέχνης ταυτίζεται χρονικά με την ιστορία του ελεύθερου ελληνικού κράτους και ως ένα βαθμό εκφράζει τις ιδεολογικές του επιλογές. Αυτό εκφράζεται στη μέριμνα του νέου κράτους να ιδρύσει το Σχολείο των Τεχνών, να φέρει ξένους δασκάλους και να στείλει υποτρόφους κυρίως στο Μόναχο, ώστε, παράλληλα με τους άλλους θεσμούς, να “εξευρωπαΐσει” τη γλώσσα της τέχνης. Η ευρωπαϊκή στροφή της νεοελληνικής τέχνης ήταν μοιραία. Το Μόναχο ήταν μια μοιραία επιλογή προκαθορισμένη από το καθεστώς της βαυαροκρατίας του Όθωνα και του φιλέλληνα πατέρα του, του Λουδοβίκου Α' της Βαυαρίας.


Σημαντική ήταν και η συμβολή της Επτανησιακής Σχολής στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της νεότερης ελληνικής τέχνης. Πριν ενωθούν πάντως με την κυρίως Ελλάδα, τα Επτάνησα και η Κρήτη, (τέλη του 19ου αιώνα) είχαν φθάσει ν' αναπτύξουν μια αξιόλογη ζωγραφική παράδοση, έστω και στα ευρύτερα πλαίσια της ιταλική, που τότε δέσποζε στο δυτικό τμήμα της Μεσογείου. Ο ίδιος ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος άλλωστε, πριν καταλήξει στην Ισπανία, είχε άμεση πείρα τόσο από την βυζαντινή όσο και από την βενετσιάνικη ζωγραφική κληρονομιά. Πάντως η ζωγραφική των νησιών αυτών αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο τελειώνει με την ένταξή τους στο ελληνικό κράτος, παρ' όλο που περιλαμβάνει εξέχοντες καλλιτέχνες σαν τον Ν. Καντούνη (1768 - 1834), τον Παύλο Προσαλέντη (1784 - 1837) ή τον Γεράσιμο Πιτζαμάνο (1787 - 1825). Ο λόγος είναι ότι όλοι τους δημιουργούν σ' ένα κοινωνικό κλίμα πολύ διαφορετικό απ' αυτό που επικρατεί στον ηπειρωτικό ελλαδικό χώρο του 18ου και του 19ου αιώνα, τον χώρο που μετεξελίχθηκε σε κυρίως εθνικό γεωγραφικό κορμό του έθνους.

Η νεοελληνική ζωγραφική βασικά αναφέρεται στο σύνολο των έργων που δημιουργήθηκαν στο ελεύθερο ελληνικό κράτος και η πορεία της, όπως και η εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, είναι μια πορεία προς τον αυτοπροσδιορισμό και την αυτονομία.

Η μεταφορά της πρωτεύουσας μάλιστα στην Αθήνα, το 1834, σημαδεύει ακριβέστερα αυτό το όριο, αφού το νέο διοικητικό κέντρο γίνεται γρήγορα το κοινωνικό και πνευματικό πεδίο ζυμώσεων και εξελίξεων, πόλος έλξης δικών μας και ξένων ζωγράφων που έρχονται για να δουλέψουν στην Αυλή ή για την μικρή αστική τάξη που αρχίζει να δημιουργείται - τους οπλαρχηγούς ή του καπεταναίους του Αγώνα, κυρίως, που τότε αποκτούν διοικητική εξουσία. Η σημερινή Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών ιδρύεται το 1836, ως τμήμα του πολυτεχνικού σχολείου. Μαζί με το Πανεπιστήμιο που ιδρύεται το 1837, συμβάλλουν στην ευρύτερη πνευματική ανάπτυξη της πόλης και γενικότερα της μικρής Ελλάδας, που είναι ακόμη περιορισμένη γεωγραφικά.

Η στροφή προς τη δυτική ζωγραφική και η μορφή της.

Καταρχήν, παρατηρείται στροφή από τη βυζαντινή παράδοση προς τα δυτικά πρότυπα. Σε επίπεδο τεχνικής, εγκαταλείπεται η παραδοσιακή διαδικασία που χρησιμοποιούσε το αυγό ως συνδετικό των χρωμάτων, και στη θέση του μπαίνει το λάδι, ενώ το υλικό που θα δεχθεί τη ζωγραφική επιφάνεια, από ξύλο γίνεται μουσαμάς, και καταλήγει έτσι στη γνωστή μας ελαιογραφία. Αλλάζει και η μορφή του έργου.

Από την επίπεδη θρησκευτική ζωγραφική των δύο διαστάσεων, αυτή των βυζαντινών εικόνων, κλπ., περνάμε στην τρίτη διάσταση, έτσι ώστε να διαμορφώνεται στο θεατή η εντύπωση ότι ο χώρος της ζωγραφικής είναι προέκταση του φυσικού χώρου. Περνάμε δηλαδή από ένα μεταφυσικό χώρο σε ένα φυσικό, γήινο, όπου τα πράγματα αποκτάνε την υλικότητά τους.

Τέλος, τα θέματα που επιλέγονται απέχουν κατά πολύ από τα θρησκευτικά της βυζαντινής παράδοσης και ο καλλιτέχνης εμπνέεται από τον κόσμο γύρω του. Με την επιρροή του Μονάχου, λόγω των Βαυαρών βέβαια και του Όθωνα, η στροφή από το θείο στο ανθρώπινο ολοκληρώνεται. Έτσι, εκτός από τις γνωστές μας από τα Επτάνησα προσωπογραφίες, η θεματογραφία καλύπτει ιστορικές σκηνές, νεκρές φύσεις, θρησκευτικές σκηνές και αλληγορίες, ενώ η σημαντική στροφή προς την πραγματικότητα επιτελείται με τις ηθογραφίες.

Τη Γαλλία και την επανάσταση που συντελείται στην τέχνη με τον ιμπρεσιονισμό οι καλλιτέχνες μας θα την ανακαλύψουν αργά, στην πρώτη δηλαδή εικοσαετία του 20ού αιώνα, και κυρίως με τους Παρθένη, Παπαλουκά, Μαλέα κ.ά. Θα πρέπει όμως να περιμένουμε τον 20ό αιώνα για να δούμε τις επιδράσεις που άσκησαν στην Ελλάδα τα μοντέρνα κινήματα της Γαλλίας και να αρχίσει να αποκτάει πιο συγκεκριμένη μορφή η νεοελληνική ζωγραφική.



Ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου: παιδικές σκηνές του Γ.Ιακωβίδη, θαλασσογραφίες του Κ.Βολανάκη

Σύγχρονοι ζωγράφοι - Σύγχρονη Ελληνική ζωγραφική

Οι σύγχρονοι έλληνες ζωγράφοι αντιμετωπίζουν ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα. Η ζωγραφική επικοινωνεί με τον κόσμο μέσα από πολυάριθμες αίθουσες τέχνης και πολιτιστικά ιδρύματα. Οι έλληνες ζωγράφοι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης τέχνης, έχοντας χαράξει τον δικό τους δρόμο προς τον ιμπρεσιονισμό, τον εξπρεσιονισμό, την αφαίρεση...

Στις αρχές του 20ού αώνα κυριαρχεί το τοπίο στη ζωγραφική θεματολογία με τους έλληνες ζωγράφους να στρέφουν την αναζήτηση τους στη μελέτη του φωτός και του χρώματος. Σημαντικές μορφές της Ελληνικής ζωγραφικής, όπως ο Παρθένης, ο Μαλέας, ο Νικόλαος Λύτρας επηρρεάσθηκαν από τα κινήματα του ιμπρεσιονισμού και του μεταϊμπρεσιονισμου, συνδιάζοντας πάντα την εικαστική τους έκφραση με την ελληνική διάσταση.

Ακολουθούν οι ζωγράφοι της δεκαετίας του '30 που επιχείρησαν να συνδυάσουν τις πρωτοποριακές ιδέες με την ελληνική παράδοση. Εδώ ανήκουν οι Γιάννης Τσαρούχης, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιάννης Μόραλης, ενώ ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς αποτύπωσε την ελληνική ύπαιθρο.



Σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι: Κωνσταντίνος Μαλέας, Κωνσταντίνος Παρθένης, Νίκος Λύτρας, Γιώργος Μπουζιάνης



Σύγχρονοι ζωγράφοι: Σπύρος Παπαλουκάς, Γιάννης Τσαρούχης, Νίκος Χατζηκυράκος Γκίκας, Γιάννης Μόραλης

Ζωγράφοι - επιδράσεις στην Ελληνική ζωγραφική. Η ιταλική & γαλλικη επίδραση στους έλληνες ζωγράφους

Οι Έλληνες ζωγράφοι επηρεάσθηκαν από τα καλλιτεχνικά κινήματα της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας. Οι ευκαιρίες στο νεαρό Ελληνικό κράτος ήταν λιγοστές για τους Έλληνες καλλιτέχνες - πολλοί ζωγράφοι αναγκάστηκαν να σπουδάσουν στο εξωτερικο, ιδιαίτερα ατην Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία...

Αρκετοί ΄Ελληνες ζωγράφοι σπούδασαν στο Παρίσι και παρέμειναν στην γαλλική πρωτεύουσα ενσωματώνοντας στη δική τους έκφραση και αντιληψη τα καλλιτεχνικά ρεύματα. Ο Ιάκωβος Ρίζος ασχολήθηκε με την απόδοση της γυναικείας κομψότητας, ο Θεόδωρος Ράλλης με σκηνές από την Ορθόδοξη Ανατολή και ο Νικόλαος Ξυδιάς με την προσωπογραφία, την νεκρή φύση και την ηθογραφία. Την ίδια εποχή ο Περικλής Πανταζής θα αναπτύξει τις σχέσεις του με τις πρωτοποριακές ομάδες των ιμπρεσιονιστών.

Έλληνες ζωγράφοι με επιρροές από την Ιταλική τέχνη: Πιτζαμάνος Γεράσιμος, Καλυβωκάς Διονύσιος, Παυλίδης Πέτρος, Τσόκος Διονύσιος, Ιατράς Κωνσταντίνος, Βέβιας Διονύσιος, Αβλυχος Γεώργιος, Προσαλέντης Σπύρος, Παχής Χαράλαμπος, Γιαλυνάς Άγγελος, Τσιριγώτης Περικλής, Σαμαρτζής Γεώργιος, Κουνελάκης Νικόλαος, Αλταμούρας Ιωάννης, Οικονόμου Αριστείδης. Έλληνες ζωγράφοι με επιρροες από την Γαλλική τέχνη: Μαργαρίτης Φίλιππος, Μαργαρίτης Γεώργιος, Κριεζής Αντρέας, Σούτσος Γρηγόριος, Τυπάλδος Νικόλαος, Δούκας Ιωάννης, Πανταζής Περικλής, Ρίζος Ιάκωβος, Ράλλης Θεόδωρος, Καλούδης Αλέξανδρος, Προσαλέντης Εμίλιος, Προσαλέντης Παύλος ο νεότερος, Ροϊλός Γεώργιος, Χειμωνάς Νικόλαος


Έλληνες ζωγράφοι: Ιωάννης Αλταμούρας, Εμίλιος Προσαλέντης, Περικλής Πανταζής




Έλληνες ζωγράφοι - Οι ζωγράφοι της σχολής του Μονάχου

Οι Έλληνες ζωγράφοι επηρεάσθηκαν δημιουργικά από τα καλλιτεχνικά ρεύματα που σφράγισαν τη ζωγραφική της Ευρώπης κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Νέες τάσεις εκδηλώνονται στη θεματολογία και στην ανάπτυξη της εικόνας. Τα ιστορικά θέματα του απελευθερωτικού αγώνα δίνουν σταδιακά τη θέση τους σε σκηνές από το ελληνικό τοπίο και την καθημερινή ζωή...

Τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, στη Σχολή Καλών Τεχνων της Αθήνας δίδαξαν καλλιτέχνες που δημιούργησαν στενούς δεσμούς με το Μόναχο, όπου μετεκπαιδεύτηκαν οι πρώτοι Έλληνες ζωγράφοι. Κύριοι εκπροσωποι της γενιάς αυτής είναι ο Θεόδωρος Βρυζάκης που στράφηκε προς την ιστορική ζωγραφική εμπνευσμένη από την Ελληνική Επανάσταση, ο Νικηφόρος Λύτρας που απεικόνισε την ελληνική ζωή, ο Νικόλαος Γύζης που κινήθηκε σε ένα μεγάλο φάσμα εκφραστικών κατευθύνσεων, ενώ ο Γεώργιος Ιακωβίδης έθεσε ως κύριο πυρήνα της ζωγραφικής του τις παιδικές σκηνές και ο Κωνσταντίνος Βολανάκης την ελληνική θάλασσα.

Οι ζωγράφοι του απελευθερωτικού αγώνα: Ζωγράφος Παναγιώτης, Ησαίας Αλέξανδρος, Ιατρίδης Αθανάσιος, Δράκος Θεμιστοκλής. Οι ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου: Βρυζάκης Θεόδωρος, Λύτρας Νικηφόρος, Γύζης Νικόλαος, Βολανάκης Κωνσταντίνος, Ιακωβίδης Γεώργιος Σαββίδης Συμεών, Βώκος Νικόλαος, Λεμπέσης Πολυχρόνης, Χατζόπουλος Γεώργιος, Χατζής. Βασιλειος, Οικονόμου Ιωάννης, Γεωργαντάς Δημήτριος, Ζαχαρίας Ιωάννης, Πανώριος Κωνσταντίνος. Έλληνες ζωγράφοι με επιρροές από την Ιταλική τέχνη: Πιτζαμάνος Γεράσιμος, Καλυβωκάς Διονύσιος, Παυλίδης Πέτρος, Τσόκος Διονύσιος, Ιατράς Κωνσταντίνος, Βέβιας Διονύσιος, Αβλυχος Γεώργιος, Προσαλέντης Σπύρος, Παχής Χαράλαμπος, Γιαλυνάς Άγγελος, Τσιριγώτης Περικλής, Σαμαρτζής Γεώργιος, Κουνελάκης Νικόλαος, Αλταμούρας Ιωάννης, Οικονόμου Αριστείδης. Έλληνες ζωγράφοι με επιρροες από την Γαλλική τέχνη: Μαργαρίτης Φίλιππος, Μαργαρίτης Γεώργιος, Κριεζής Αντρέας, Σούτσος Γρηγόριος, Τυπάλδος Νικόλαος, Δούκας Ιωάννης, Πανταζής Περικλής, Ρίζος Ιάκωβος, Ράλλης Θεόδωρος, Καλούδης Αλέξανδρος, Προσαλέντης Εμίλιος, Προσαλέντης Παύλος ο νεότερος, Ροϊλός Γεώργιος, Χειμωνάς Νικόλαος

Οι ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου


Ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου: Θεόδωρος Βρυζάκης, Νικηφόρος Λύτρας, Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Ιακωβίδης

Ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου: παιδικές σκηνές του Γ.Ιακωβίδη, θαλασσογραφίες του Κ.Βολανάκη